Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

Στο Μουδάρι και τη Φαναροσπηλαία με τα απολιθώματα κοχυλιών



Στη βόρεια άκρη του νησιού φώς παρηγοριάς για τους νοσταλγούς του Τσιρίγου στέκει περήφανα το Φανάρι του Καραβά. Το πρωτάκουσα σε ιστορίες που λέγανε οι μεγαλύτεροι για την αγαπημένη μου πρώτη δασκάλα, Φυτιλά τη λέγανε, που όταν πήρε μετάθεση από το σχολείο των Κοντολιανίκων όπου είχε έρθει πρωτοδιόριστη, για κάποιο σχολείο της απέναντι στεριάς, καθόταν κι αγνάντευε το φανάρι από μακριά κι έκλαιγε από νοσταλγία για το νησί.
Ο Φάρος Μουδαρίου, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, πέτρινος και από τους μεγαλύτερους που κτίστηκαν επί Αγγλοκρατίας στον ελληνικό χώρο, έχει ύψος 25 μέτρα και ο μηχανισμός που παλιότερα περιέστρεφε τα κρύσταλλά του στέλνοντας το φώς που άναβε με πετρέλαιο μακριά, είναι αξιόλογο τεχνούργημα.
Καθώς πλησιάζουμε στο φάρο δυτικά του μονοπατιού στον γκρεμό υπάρχει μεγάλη σπηλιά με τρείς μικρές αίθουσες και όμορφους σταλακτίκτες και σταλαγμίτες. Στον προθάλαμο της σπηλιάς εντυπωσιακά θαλάσσια απολιθώματα από όστρακα, μεγάλες πίνες, κοχύλια.






Η είσοδος της σπηλιάς.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα







 Τα χρώματα  στην πρώτη εσωτερική αίθουσα της σπηλιάς είναι εντυπωσιακά.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα












Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου