Βιαράδικα: Στο Σκύλο χωρίς τη Γάτα

Στα απότομα  βράχια πάνω από το φαράγγι του Τσάκωνα, τη ρεματιά που χωρίζει Μητάτα και Βιαράδικα,  βρίσκονται χαραγμένοι στο πρόσωπο του γκρεμού ένας σκύλος και μια γάτα. Οι σπηλιές που γεννήθηκαν από τις φυσικές δυνάμεις από μακριά παίρνουν τις οικείες μορφές των συμπαθητικών κατοικίδιων.

Και μέσα στις σπηλιές το χέρι του ανθρώπου έκτισε εκκλησιές, τοίχους, καταφύγια. Μια όμορφη βόλτα από τη Βρύση των Βιαραδίκων, μας οδηγεί στην πρώτη σπηλιά του Σκύλου, που από μακριά φαίνεται να γέρνει απειλητικά προς τη Γάτα.

Σκύλος - Γάτα. Βιαράδικα. Φεβρουάριος 2012.
Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Η Βρύση των Βιαραδίκων, από όπου πολλοί στο νησί προμηθεύονται πόσιμο και εξαιρετικά χωνευτικό νερό. 

Το μονοπάτι που φροντίζουν οι τοπικοί σύλλογοι είναι στο μεγαλύτερο μέρος του ομαλό και η διαδρομή πολύ ευχάριστη με πυκνή βλάστηση και υπέροχη θέα του χωριού των Μητάτων. 

Στο τελευταίο κομμάτι όπου το μονοπάτι στενεύει και γίνεται απότομα ανηφορικό το  σκαρφάλωμα πάνω στα γλιστερά μούσκλια  χρειάζεται προσοχή. Αξίζει πάντως τον κόπο. 

Κτισμένα μέσα στις σπηλιές των βράχων αρκετά μικρά εκκλησάκια μεταξύ των οποίων, ο Αι Γιάννης όπου βρέθηκαν βυζαντινές και μεταβυζαντινές τοιχογραφίες και το οποίο σήμερα είναι κλειδωμένο

Σκύλος
Η διαδρομή μας αυτή τη φορά σταμάτησε στο Σκύλο, καθώς το μονοπάτι για τη Γάτα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο.... 

ΒΙΑΡΑΔΙΚΑ. Η νεραϊδοσπηλιά του Κακκάβου

Πρωτοάκουσα γι αυτήν από έναν κυνηγό. Είχε, λέει, χαθεί κυνηγώντας πέρα απ΄τον Αγιο Βασίλη και ξαφνικά ..."βρέθηκα σ' ένα μέρος μαγικό, βράχια θεόρατα σκαλισμένα από χέρι καλλιτέχνη, νερά γαλαζοπράσινα μια πελώρια πέτρινη γέφυρα..... " χάθηκα δεύτερη φορά στο παραμύθι... Έτσι μου είπε.

Ξεκινήσαμε από τα Βιαράδικα παίρνοντας τον χωματόδρομο προς τη γεώτρηση και τον Αγιο Βασίλη. Τότε χωματόδρομος ακόμα. Το 2006 ο δρόμος ασφαλτοστρώθηκε. Μπάζα έπεσαν..... πάει κι η σπηλιά πάνε κι οι νεράιδες.

Από τα Βιαράδικα κατηφορίζουμε προς τη γεώτρηση. Στη διασταύρωση  πήγαμε αριστερά προς το λαγκάδι. 

Ο δρόμος προς Αγιο Βασίλη στα δεξιά μας. Ολόκληρη σχεδόν η περιοχή αυτή κάηκε στην φετινή πυρκαγιά

Στα αριστερά μας η περιοχή Γάλανη.

Παίρνουμε το λαγκάδι παράλληλα με το Παλαιόκαστρο. Τα βατράχια στο ρέμα σωπαίνουν απορημένα. Προλάβαμε πάντως να τα απολαύσουμε....

Βραχήκαμε λίγο αλλά άξιζε τον κόπο.

Αφήνουμε το Παλιόκαστρο πίσω μας και κατευθυνόμαστε νότιοδυτικά

Στα δεξιά μας το επιβλητικό γεφύρι ακριβώς πάνω από τη Γεώτρηση του Κακκάβου

Δεν πα να βραχώ!! Αυτή τη φωτογραφία δεν τη χάνω.

 οι εικόνες,  τα χρώματα, η γαλήνη.... βυθιστήκαμε για λίγο στο παραμύθι κι εμείς.

Κρίμα που το μέρος δεν προστατεύτηκε. Στο όνομα της ανάπτυξης και της προόδου  η μαγική σπηλιά καταστράφηκε. Δείτε τι απέμεινε μετά το 2006....

Ντροπή!! Αλλά,  ποιός ξέρει... η φύση έχει το δικό της τρόπο, ίσως οι νεράιδες ξαναγυρίσουν .....