Μαγική διαδρομή στα Μητάτα

Ξαναγυρνάμε στα αγαπημένα Μητάτα σε μια διαδρομή πολύ γνώριμη στους φυσιολάτρες του νησιού των Κυθήρων. Εμπλουτισμένη, με ένα πρόσφατα ανοιγμένο μονοπάτι προς την περίφημη ρεματιά των Μητάτων στην οποία η πρόσβαση μετά τις κατολισθήσεις του 2000 ήταν πολύ δύσκολη.  

Πολλά συγχαρητήρια στον τοπικό σύλλογο Μυρτιά και στους άξιους Μητατιώτες που κατάφεραν χωρίς εξωτερική βοήθεια να ανοίξουν και πάλι ένα κομμάτι της ρεματιάς. 

Η διαδρομή είναι εύκολη, ιδιαίτερα ευχάριστη όλες τις εποχές του χρόνου και από κάθε άποψη εφάμιλλη ανάλογων διαδρομών όπως το μονοπάτι των νερόμυλων του Μυλοποτάμου και η ρεματιά του Καραβά. 

Ξεκινάμε από την εκκλησία του Αι Γιάννη του Χαλινωτή,  κτισμένη σε σπηλιά,στα βόρεια των Μητάτων.  Η παράδοση λέει πως ο Αι Γιάννης χαλίνωσε τα φίδια στο νησί και έτσι δεν είναι επικίνδυνα. Στο ναό υπάρχει εικόνα με τα πόδια του Αγίου περιτριγυρισμένα από φίδια. Ανάλογη παράδοση υπάρχει για τον Όσιο Θεόδωρο και την Αγία Ελέσσα. 

Προχωρούμε για λίγο βόρειοανατολικά και στρίβουμε νότια στον πρώτο χωματόδρομο που θα μας οδηγήσει στη Μαύρη Σπηλαία 

Σκαλισμένα στο πετρώδες έδαφος άνετα πατήματα θα μας οδηγήσουν στη Μαύρη Σπηλαία στα αριστερά του χωματόδρομου. 

                     

Νότια της σπηλιάς κτισμένο στο βράχο, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου

                     

Αφήνουμε πίσω μας τη Μαύρη Σπηλαία και επιστρέφουμε στο κεντρικό χωματόδρομο. Το τοπίο ήπια επιβλητικό με την πλούσια βλάστηση να απαλύνει τους τραχείς όγκους των βράχων

                   

                     

Προχωρώντας συνεχώς νότια φτάνουμε σε συρματόπλεγμα που κλείνει το δρόμο.Το ανοίξαμε προσεκτικά, περάσαμε και το ξανακλείσαμε ελπίζοντας ότι έχει τοποθετηθεί εκεί για να προστατεύσει τα περιβόλια στις όχθες της ρεματιάς, από ζώα. Βρίσκουμε μπροστά μας το στενό μονοπάτι που σε μεγάλο μήκος τρέχει παράλληλα ή και επάνω στο παλιό μυλαύλακο. 

Στα αριστερά του μονοπατιού αντικρίζουμε τον παλιό νερόμυλο, ο οποίος βρίσκεται σε σχετικά καλή κατάσταση με μέρη του μηχανισμού του να κείτονται στο δάπεδο. Με μια μικρή προσπάθεια ίσως θα είχε ενδιαφέρον να αποκατασταθεί. 

Μια σκάλα φτιαγμένη με μεγάλες πέτρες οδηγούσε στα υπερκείμενα περιβόλια, που έχουν πια δασέψει. 

                                        

Στο ύψος του φαραγγιού του Τσάκωνα και έχοντας απολαύσει την υπέροχη φύση αφήνουμε πίσω μας τη ρεματιά και ανεβαίνουμε προς την άσφαλτο κοντά στη Βρύση των Μητάτων. 

Βιαράδικα: Στο Σκύλο χωρίς τη Γάτα

Στα απότομα  βράχια πάνω από το φαράγγι του Τσάκωνα, τη ρεματιά που χωρίζει Μητάτα και Βιαράδικα,  βρίσκονται χαραγμένοι στο πρόσωπο του γκρεμού ένας σκύλος και μια γάτα. Οι σπηλιές που γεννήθηκαν από τις φυσικές δυνάμεις από μακριά παίρνουν τις οικείες μορφές των συμπαθητικών κατοικίδιων.

Και μέσα στις σπηλιές το χέρι του ανθρώπου έκτισε εκκλησιές, τοίχους, καταφύγια. Μια όμορφη βόλτα από τη Βρύση των Βιαραδίκων, μας οδηγεί στην πρώτη σπηλιά του Σκύλου, που από μακριά φαίνεται να γέρνει απειλητικά προς τη Γάτα.

Σκύλος - Γάτα. Βιαράδικα. Φεβρουάριος 2012.
Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Η Βρύση των Βιαραδίκων, από όπου πολλοί στο νησί προμηθεύονται πόσιμο και εξαιρετικά χωνευτικό νερό. 

Το μονοπάτι που φροντίζουν οι τοπικοί σύλλογοι είναι στο μεγαλύτερο μέρος του ομαλό και η διαδρομή πολύ ευχάριστη με πυκνή βλάστηση και υπέροχη θέα του χωριού των Μητάτων. 

Στο τελευταίο κομμάτι όπου το μονοπάτι στενεύει και γίνεται απότομα ανηφορικό το  σκαρφάλωμα πάνω στα γλιστερά μούσκλια  χρειάζεται προσοχή. Αξίζει πάντως τον κόπο. 

Κτισμένα μέσα στις σπηλιές των βράχων αρκετά μικρά εκκλησάκια μεταξύ των οποίων, ο Αι Γιάννης όπου βρέθηκαν βυζαντινές και μεταβυζαντινές τοιχογραφίες και το οποίο σήμερα είναι κλειδωμένο

Σκύλος
Η διαδρομή μας αυτή τη φορά σταμάτησε στο Σκύλο, καθώς το μονοπάτι για τη Γάτα γίνεται ακόμα πιο δύσκολο.... 

Ρεματιά Μητάτων - Περιστεριώνας - Πλατύ Λαγκάδι

Από το γεφύρι ανάμεσα Μητάτα και Βιαράδικα ξεκινάει μια υπέροχη διαδρομή που καταλήγει  στη Λίμνη της Παλιόπολης. Προχωράμε νότια μέσα στο  λαγκάδι περνάμε ανατολικά και παράλληλα με τους πρόποδες του Παλιόκαστρου  προς τη θάλασσα κατεβαίνουμε τον Περιστεριώνα, ( ονομάστηκε έτσι από τα αγριοπερίστερα που έχουν εκεί τις φωλιές τους. Κυνηγοί λυπηθείτε τα!!! δεν έχουν μείνει και πολλά!!!)  Καταλήγουμε στην Κουρκούλα και στον τσιμεντόδρομο βγαίνει στο δρόμο του Μάκρωνα.

Ευτυχώς για τα αγριοπερίστερα τα περάσματα είναι δύσβατα, σε κάποια σημεία το σκοινί είναι απαραίτητο και υπάρχουν αρκετές λιμνούλες με περισσότερο ή λιγότερο νερό (ανάλογα με την εποχή). Παλιότερα είχαμε επιχειρήσει τη διαδρομή αυτή ξεκινώντας από τις εκβολές του λαγκαδιού κοντά στη Λίμνη και προχωρώντας προς βορρά. Σταματήσαμε στην πρώτη μεγάλη πηγάδα αφού τότε δεν είχαμε εξοπλισμό κατάλληλο.
Το 2008 ξεκινήσαμε από το γεφύρι των Μητάτων και κατεβήκαμε όλο το λαγκάδι μέχρι την Παλιόπολη. Συναρπαστικό. Απολαύστε.!

Οκτώβριος 2008.  Παλιόκαστρο.
Φωτογραφίες Αλέκος Καστρίσιος, Σταυρούλα Φατσέα

Οκτώβριος 2004 Περιστεριώνας. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

 

Οκτώβριος 2008. Πλατύ Λαγκάδι.
Φωτογραφίες Αλέκος Καστρίσιος , Νάσος Π., Σταυρούλα Φατσέα

Νοέμβριος 2004. Στη μεγάλη πηγάδα που σταματήσαμε τότε.
Φωτογραφία Φωτεινή Σίγγελ.