Η Ρεματιά της Γουρίας....

Ψάχνοντας αυτά που σώθηκαν από τη συμφορά... περπατάμε έξω από τον οικισμό Περλεγκιάνικα προς τα Λογοθετιάνικα... κατά μήκος της ρεματιάς της Γουρίας.

Ειρηνικό τοπίο ... κυπαρίσσια, μικρές καλλιέργειες, λιόφυτα και υπόσχεση νερού. 

Στην πρώτη διασταύρωση ο  αγροτικός δρόμος δεξιά οδηγεί σε πυκνό κυπαρισσοδάσος. Στις όχθες της εγκαταλειμμένης ρεματιάς ερείπια ξεχασμένων νερόμυλων, μνημεία του ανθρώπινου κόπου μιας άλλης εποχής.  Γκρεμισμένες στέγες, σωροί από πέτρες και σε έναν νερόμυλο το βουτσί ( ο πύργος από τον οποίο έπεφτε το νερό με ορμή ) στέκεται ακόμα όρθιος ανάμεσα στα κυπαρίσσια...  Μαγική διαδρομή για ολίγους, λόγω της πυκνής βλάστησης.

Αλήθεια μπορούν τα μελισσοκομεία να βρίσκονται πάνω σε αγροτικούς δρόμους;

Η αριστερή διακλάδωση οδηγεί κατευθείαν στη ρεματιά περπατάς άνετα ανάμεσα σε αραιή βλάστηση πάνω σε αγροτικό δρόμο. Βγαίνοντας στον κεντρικό δρόμο ανάμεσα σε Λογοθετιάνικα και Κουσουνάρι βρίσκουμε την πηγή της Γουρίας.  Σήμερα το νερό της πηγής το οποίο φαίνεται να εξαντλείται χρησιμοποιείται μερικώς για την ύδρευση του οικισμού των Λογοθετιανίκων. Παλαιότερα η Γουρία μαζί με τη Γωνία (έξω από τα Μητάτα) υδροδοτούσαν όλα τα γύρω χωριά και τον Ποταμό.

Η πηγή της Γουρίας

Το τοπωνύμιο  Γουρία πιθανόν προέρχεται από τη λέξη γύρος- Γυρία. Το -υ συχνά αλλάζει σε -ου στην παλαιά Κυθηραϊκή διάλεκτο, π.χ συκιά - συκία- σουκία.

Μαγική διαδρομή στα Μητάτα

Ξαναγυρνάμε στα αγαπημένα Μητάτα σε μια διαδρομή πολύ γνώριμη στους φυσιολάτρες του νησιού των Κυθήρων. Εμπλουτισμένη, με ένα πρόσφατα ανοιγμένο μονοπάτι προς την περίφημη ρεματιά των Μητάτων στην οποία η πρόσβαση μετά τις κατολισθήσεις του 2000 ήταν πολύ δύσκολη.  

Πολλά συγχαρητήρια στον τοπικό σύλλογο Μυρτιά και στους άξιους Μητατιώτες που κατάφεραν χωρίς εξωτερική βοήθεια να ανοίξουν και πάλι ένα κομμάτι της ρεματιάς. 

Η διαδρομή είναι εύκολη, ιδιαίτερα ευχάριστη όλες τις εποχές του χρόνου και από κάθε άποψη εφάμιλλη ανάλογων διαδρομών όπως το μονοπάτι των νερόμυλων του Μυλοποτάμου και η ρεματιά του Καραβά. 

Ξεκινάμε από την εκκλησία του Αι Γιάννη του Χαλινωτή,  κτισμένη σε σπηλιά,στα βόρεια των Μητάτων.  Η παράδοση λέει πως ο Αι Γιάννης χαλίνωσε τα φίδια στο νησί και έτσι δεν είναι επικίνδυνα. Στο ναό υπάρχει εικόνα με τα πόδια του Αγίου περιτριγυρισμένα από φίδια. Ανάλογη παράδοση υπάρχει για τον Όσιο Θεόδωρο και την Αγία Ελέσσα. 

Προχωρούμε για λίγο βόρειοανατολικά και στρίβουμε νότια στον πρώτο χωματόδρομο που θα μας οδηγήσει στη Μαύρη Σπηλαία 

Σκαλισμένα στο πετρώδες έδαφος άνετα πατήματα θα μας οδηγήσουν στη Μαύρη Σπηλαία στα αριστερά του χωματόδρομου. 

                     

Νότια της σπηλιάς κτισμένο στο βράχο, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου

                     

Αφήνουμε πίσω μας τη Μαύρη Σπηλαία και επιστρέφουμε στο κεντρικό χωματόδρομο. Το τοπίο ήπια επιβλητικό με την πλούσια βλάστηση να απαλύνει τους τραχείς όγκους των βράχων

                   

                     

Προχωρώντας συνεχώς νότια φτάνουμε σε συρματόπλεγμα που κλείνει το δρόμο.Το ανοίξαμε προσεκτικά, περάσαμε και το ξανακλείσαμε ελπίζοντας ότι έχει τοποθετηθεί εκεί για να προστατεύσει τα περιβόλια στις όχθες της ρεματιάς, από ζώα. Βρίσκουμε μπροστά μας το στενό μονοπάτι που σε μεγάλο μήκος τρέχει παράλληλα ή και επάνω στο παλιό μυλαύλακο. 

Στα αριστερά του μονοπατιού αντικρίζουμε τον παλιό νερόμυλο, ο οποίος βρίσκεται σε σχετικά καλή κατάσταση με μέρη του μηχανισμού του να κείτονται στο δάπεδο. Με μια μικρή προσπάθεια ίσως θα είχε ενδιαφέρον να αποκατασταθεί. 

Μια σκάλα φτιαγμένη με μεγάλες πέτρες οδηγούσε στα υπερκείμενα περιβόλια, που έχουν πια δασέψει. 

                                        

Στο ύψος του φαραγγιού του Τσάκωνα και έχοντας απολαύσει την υπέροχη φύση αφήνουμε πίσω μας τη ρεματιά και ανεβαίνουμε προς την άσφαλτο κοντά στη Βρύση των Μητάτων. 

ΝΕΡΟΜΥΛΟΙ ΜΥΛΟΠΟΤΑΜΟΥ 2 Παναγία Ορφανή - Καλάμι 2004-2006

Η πανέμορφη ρεματιά του Μυλοποτάμου με τους νερόμυλους καταλήγει σε στενό και βαθύ φαράγγι που περνά κάτω από την Παναγία την Ορφανή και φτάνει στην παραλία Καλάμι. Για απαιτητικούς και ανθεκτικούς περιπατητές.

                                       

2004-2006
Φωτογραφίες Διονύσης Αλυσανδράτος, Σταυρούλα Φατσέα

Φαράγγι Παναγίας Ορφανής. Φθινόπωρο 2008.
Φωτογραφίες Αλέκος Καστρίσιος

Παραλία Καλάμι. Οκτώβριος 2007
Φωτογραφία Σταυρούλα Φατσέα

 Πολλοί μου λένε πως καλύτερα να μην τα πολυδιαφημίζουμε αυτά τα "παρθένα;" μέρη αφού μαζί με τους επισκέπτες συνήθως έρχονται και οι πλαστικές σακκούλες, τα αποτσίγαρα και η υποβάθμιση. Θέλω να πιστεύω πως κάποιος που θα κάνει τον κόπο να περάσει μια τόσο δύσκολη διαδρομή θα έχει την ευαισθησία να μαζέψει και τα σκουπίδια του. Φαίνεται εξ άλλου ότι μέχρι σήμερα τουλάχιστον, στα "δύσβατα" αυτά μέρη τυχόν υποβάθμιση δεν οφείλεται στους λιγοστούς επισκέπτες αλλά στην αδιαφορία των πολλών, λυπάμαι που το λέω,  κατοίκων του νησιού. Η απαράδεκτη κατάσταση που υπάρχει στην αρχή της ρεματιάς θα πρέπει κάποτε να αντιμετωπιστεί με ευαισθησία και υπευθυνότητα από όλους τους εμπλεκόμενους! Γιατί αυτό που γίνεται στο Καμάρι, στη Φόνισσα κι ακόμα παραπάνω στις Ρίζες και το Μυρμηγκάρι επηρεάζει τη ρεματιά και την παραλία.