Μαγική διαδρομή στα Μητάτα

Ξαναγυρνάμε στα αγαπημένα Μητάτα σε μια διαδρομή πολύ γνώριμη στους φυσιολάτρες του νησιού των Κυθήρων. Εμπλουτισμένη, με ένα πρόσφατα ανοιγμένο μονοπάτι προς την περίφημη ρεματιά των Μητάτων στην οποία η πρόσβαση μετά τις κατολισθήσεις του 2000 ήταν πολύ δύσκολη.  

Πολλά συγχαρητήρια στον τοπικό σύλλογο Μυρτιά και στους άξιους Μητατιώτες που κατάφεραν χωρίς εξωτερική βοήθεια να ανοίξουν και πάλι ένα κομμάτι της ρεματιάς. 

Η διαδρομή είναι εύκολη, ιδιαίτερα ευχάριστη όλες τις εποχές του χρόνου και από κάθε άποψη εφάμιλλη ανάλογων διαδρομών όπως το μονοπάτι των νερόμυλων του Μυλοποτάμου και η ρεματιά του Καραβά. 

Ξεκινάμε από την εκκλησία του Αι Γιάννη του Χαλινωτή,  κτισμένη σε σπηλιά,στα βόρεια των Μητάτων.  Η παράδοση λέει πως ο Αι Γιάννης χαλίνωσε τα φίδια στο νησί και έτσι δεν είναι επικίνδυνα. Στο ναό υπάρχει εικόνα με τα πόδια του Αγίου περιτριγυρισμένα από φίδια. Ανάλογη παράδοση υπάρχει για τον Όσιο Θεόδωρο και την Αγία Ελέσσα. 

Προχωρούμε για λίγο βόρειοανατολικά και στρίβουμε νότια στον πρώτο χωματόδρομο που θα μας οδηγήσει στη Μαύρη Σπηλαία 

Σκαλισμένα στο πετρώδες έδαφος άνετα πατήματα θα μας οδηγήσουν στη Μαύρη Σπηλαία στα αριστερά του χωματόδρομου. 

                     

Νότια της σπηλιάς κτισμένο στο βράχο, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου

                     

Αφήνουμε πίσω μας τη Μαύρη Σπηλαία και επιστρέφουμε στο κεντρικό χωματόδρομο. Το τοπίο ήπια επιβλητικό με την πλούσια βλάστηση να απαλύνει τους τραχείς όγκους των βράχων

                   

                     

Προχωρώντας συνεχώς νότια φτάνουμε σε συρματόπλεγμα που κλείνει το δρόμο.Το ανοίξαμε προσεκτικά, περάσαμε και το ξανακλείσαμε ελπίζοντας ότι έχει τοποθετηθεί εκεί για να προστατεύσει τα περιβόλια στις όχθες της ρεματιάς, από ζώα. Βρίσκουμε μπροστά μας το στενό μονοπάτι που σε μεγάλο μήκος τρέχει παράλληλα ή και επάνω στο παλιό μυλαύλακο. 

Στα αριστερά του μονοπατιού αντικρίζουμε τον παλιό νερόμυλο, ο οποίος βρίσκεται σε σχετικά καλή κατάσταση με μέρη του μηχανισμού του να κείτονται στο δάπεδο. Με μια μικρή προσπάθεια ίσως θα είχε ενδιαφέρον να αποκατασταθεί. 

Μια σκάλα φτιαγμένη με μεγάλες πέτρες οδηγούσε στα υπερκείμενα περιβόλια, που έχουν πια δασέψει. 

                                        

Στο ύψος του φαραγγιού του Τσάκωνα και έχοντας απολαύσει την υπέροχη φύση αφήνουμε πίσω μας τη ρεματιά και ανεβαίνουμε προς την άσφαλτο κοντά στη Βρύση των Μητάτων. 

Στο Μουδάρι και τη Φαναροσπηλαία με τα απολιθώματα κοχυλιών

Στη βόρεια άκρη του νησιού φώς παρηγοριάς για τους νοσταλγούς του Τσιρίγου στέκει περήφανα το Φανάρι του Καραβά. Το πρωτάκουσα σε ιστορίες που λέγανε οι μεγαλύτεροι για την αγαπημένη μου πρώτη δασκάλα, Φυτιλά τη λέγανε, που όταν πήρε μετάθεση από το σχολείο των Κοντολιανίκων όπου είχε έρθει πρωτοδιόριστη, για κάποιο σχολείο της απέναντι στεριάς, καθόταν κι αγνάντευε το φανάρι από μακριά κι έκλαιγε από νοσταλγία για το νησί.

Ο Φάρος Μουδαρίου, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, πέτρινος και από τους μεγαλύτερους που κτίστηκαν επί Αγγλοκρατίας στον ελληνικό χώρο, έχει ύψος 25 μέτρα και ο μηχανισμός που παλιότερα περιέστρεφε τα κρύσταλλά του στέλνοντας το φώς που άναβε με πετρέλαιο μακριά, είναι αξιόλογο τεχνούργημα.

Καθώς πλησιάζουμε στο φάρο δυτικά του μονοπατιού στον γκρεμό υπάρχει μεγάλη σπηλιά με τρείς μικρές αίθουσες και όμορφους σταλακτίκτες και σταλαγμίτες. Στον προθάλαμο της σπηλιάς εντυπωσιακά θαλάσσια απολιθώματα από όστρακα, μεγάλες πίνες, κοχύλια.

Η είσοδος της σπηλιάς.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

 Τα χρώματα  στην πρώτη εσωτερική αίθουσα της σπηλιάς είναι εντυπωσιακά.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Το υπέροχο μονοπάτι στο κυπαρισσόδασος στα Λουραντιάνικα....

...ή πόσα μπορεί να κάνει κανείς ΧΩΡΙΣ μπουλντόζες,περίπλοκους κωδικούς, ή χιλιάδες ευρώ.

Ενα περιπατητικό μονοπάτι δεν χρειάζεται πολλά. Με απλά υλικά, χειρωνακτική εργασία, και τις ελάχιστες δυνατές παρεμβάσεις στο φυσικό τοπίο μπορεί να πετύχει κανείς το καλύτερο αποτέλεσμα. Και ο Μαθιός τα κατάφερε. Μπράβο. 

(Και σε άλλα σημεία του νησιού ιδιώτες έχουν καθαρίσει παλιά μονοπάτια (Παλιόπολη, Μητάτα). Αξιέπαινοι όλοι. Ανυπομονώ να τα επισκεφτώ.)

ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ....

Χειμώνας 2006. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Στις παραπάνω φωτογραφίες  η κατάσταση .... μέχρι το 2009

Είχα περπατήσει το μονοπάτι αρκετές φορές παλιότερα και πραγματικά μένω έκπληκτη από τη διαφορά που υπάρχει. Και πάλι μπράβο!.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ.....

Με δυό πλάκες .... ένα όμορφο κάθισμα

Όπου χρειαζόταν η βατότητα βελτιώθηκε με φυσικά υλικά και ελάχιστη παρέμβαση

Το πηγάδι έξυπνα καλυμμένο για ασφάλεια των επισκεπτών

Το σημείο αυτό με το τρεχούμενο νερό  που ήταν εντελώς καλυμμένο με κλαδιά  καθαρίστηκε.

Το εικονοστάσι του Αγίου Γεωργίου ....

και δύο απίθανα "κουσούνια" απέναντι του. 

Χώρος ηρεμίας και περισυλλογής.

!!!

Μέχρι να  μπουν οι ενημερωτικές πινακίδες στις δύο εισόδους του μονοπατιού το παλιό μπλέ σημάδι που μας οδηγεί για χρόνια κάνει καλά  τη δουλειά του.