Διακόφτι, το μονοπάτι με τις μουσικές πέτρες

Νότια του οικισμού του Διακοφτιού ανοίχτηκε πρόσφατα παλιό μονοπάτι που καταλήγει στον Αβλέμονα.  Στην αρχή του μονοπατιού, ένα χιλιόμετρο περίπου νότια του Διακοφτιού, μια ευχάριστη έκπληξη περιμένει τον περιπατητή. 

Άγριες πέτρες υψώνονται σε πολύπλοκους σχηματισμούς κατά μήκος του μονοπατιού. Αν τις κτυπήσεις με άλλη πέτρα παράγουν σύνθετους ήχους με ξεχωριστό τρόπο.

             

Η αλμύρα, οι άνεμοι και τα κύματα έχουν αποσαθρώσει τα βράχια και η χιλιοτρυπημένη και κοφτερή  τους επιφάνεια  "κλαίει" γοερά. 

 Μια όμορφη και εύκολη διαδρομή.  Ιδιαίτερη απόλαυση τα ψηλά κύμματα που κτυπούν τα κάθετα βράχια στα νότια του Διακοφτιού αν διαλέξει κανείς μέρα με δυνατό άνεμο.

Αναφυσοί στα Κύθηρα

Όταν πνέουν ισχυροί άνεμοι και η θάλασσα φουσκώνει αγριεμένη, το νερό ορμά με πίεση μέσα στις θαλασσινές σπηλιές και κάνει εντυπωσιακή έξοδο σαν πίδακας, από ανοίγματα στα βράχια της ακτής. Έτσι γεννιέται αυτό που στα Κύθηρα ονομάζουμε αναφυσό.

Ο Αναφυσός στον Αβλέμονα. 

Αβλέμονας. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Αγία Πατρικία. Μάρτιος 2012.
Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Σκυδία. Φεβρουάριος 2012. Φωτογραφία Τάκης Π.

Στη Σκυδία ο μεγαλύτερος αναφυσός στο νησί (βλ. ανάρτηση). Στον Αβλέμονα και στην Αγία Πατρικία δύο μικρότεροι αλλά πάντα θεαματικοί πίδακες, ο πρώτος με το σιρόκο και ο δεύτερος με γραίγο.

Αναφυσός στη Σκυδία

Κύθηρα, Φεβρουάριος 2012.
Φωτογραφίες Σ. Φατσέα, Τάκης Π.

Μεγαλοπρεπής και  εντυπωσιακός  ο πίδακας νερού που πετάγεται  από μεγάλη θαλασσινή σπηλιά στα βράχια ανάμεσα Φελλωτή και Μελιδόνι. Αγροτικοί δρόμοι που ανοίχτηκαν σχετικά πρόσφατα κάνουν την πρόσβαση εύκολη (μόνο με 4χ4). Με τον κατάλληλο καιρό το θέαμα είναι υπέροχο. Απολαύστε το!

Από την Παναγία την Ορφανή στο Καλάμι

Μια υπέροχη διαδρομή που  ξανακάναμε φέτος καλύτερα εξοπλισμένοι και με την καθοδήγηση έμπειρου ορειβάτη που με την ευκαιρία "αρμάτωσε" το φαράγγι, σε αρκετά σημεία. Για απαιτητικούς και ανθεκτικούς φυσιολάτρες. Τέσσερεις με πέντε ώρες ανάλογα με τις στάσεις και την αντοχή του καθενός. Εκπληκτικά κατεβάσματα, υπέροχη θέα, απίθανη κατάληξη στο πανέμορφο Καλάμι για κολύμπι. 

Το πετρόκτιστο γεφυράκι λίγο πριν την Παναγία φαντάζει επιβλητικό  όταν το κοιτάς από κάτω. 

Το "αρμάτωμα" 

Παναγία Ορφανή, από το φαράγγι. 

Για όποιον δεν ήθελε να βραχεί ο ακούραστος Διονύσης μας έφτιαξε και περάσματα με κοτρώνες

Όχι,όχι δεν του λένε να πέσει.
Αλλά οι βάθρες παραήταν βαθιές και μας έκοψαν το δρόμο!!!

        Η μικρή παραλία Καλάμι γοητευτική όσο ποτέ στα τέλη Σεπτεμβρίου. Έρημη!!!

Ο Άγιος Νικόλας στο Μουδάρι

Εύκολη σχετικά πρόσβαση με αυτοκίνητο στις μικρές παραλίες γύρω από το εκκλησάκι του Αι Νικόλα που έχει αναπαλαιωθεί πρόσφατα. Την Πρωτομαγιά ή άλλες γιορτινές μέρες καλές παρέες μαζεύονται με ψησταριές, κρασί και τραγούδι και απολαμβάνουν το ήρεμο και γλυκό τοπίο. Οι σπηλιές στους γύρω βράχους φιλοξενούν κατασκηνωτές το καλοκαίρι. 

Στο Μουδάρι και τη Φαναροσπηλαία με τα απολιθώματα κοχυλιών

Στη βόρεια άκρη του νησιού φώς παρηγοριάς για τους νοσταλγούς του Τσιρίγου στέκει περήφανα το Φανάρι του Καραβά. Το πρωτάκουσα σε ιστορίες που λέγανε οι μεγαλύτεροι για την αγαπημένη μου πρώτη δασκάλα, Φυτιλά τη λέγανε, που όταν πήρε μετάθεση από το σχολείο των Κοντολιανίκων όπου είχε έρθει πρωτοδιόριστη, για κάποιο σχολείο της απέναντι στεριάς, καθόταν κι αγνάντευε το φανάρι από μακριά κι έκλαιγε από νοσταλγία για το νησί.

Ο Φάρος Μουδαρίου, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, πέτρινος και από τους μεγαλύτερους που κτίστηκαν επί Αγγλοκρατίας στον ελληνικό χώρο, έχει ύψος 25 μέτρα και ο μηχανισμός που παλιότερα περιέστρεφε τα κρύσταλλά του στέλνοντας το φώς που άναβε με πετρέλαιο μακριά, είναι αξιόλογο τεχνούργημα.

Καθώς πλησιάζουμε στο φάρο δυτικά του μονοπατιού στον γκρεμό υπάρχει μεγάλη σπηλιά με τρείς μικρές αίθουσες και όμορφους σταλακτίκτες και σταλαγμίτες. Στον προθάλαμο της σπηλιάς εντυπωσιακά θαλάσσια απολιθώματα από όστρακα, μεγάλες πίνες, κοχύλια.

Η είσοδος της σπηλιάς.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

 Τα χρώματα  στην πρώτη εσωτερική αίθουσα της σπηλιάς είναι εντυπωσιακά.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα