Ξαναγυρνάμε στα αγαπημένα Μητάτα σε μια διαδρομή πολύ γνώριμη στους φυσιολάτρες του νησιού των Κυθήρων. Εμπλουτισμένη, με ένα πρόσφατα ανοιγμένο μονοπάτι προς την περίφημη ρεματιά των Μητάτων στην οποία η πρόσβαση μετά τις κατολισθήσεις του 2000 ήταν πολύ δύσκολη.
Πολλά συγχαρητήρια στον τοπικό σύλλογο Μυρτιά και στους άξιους Μητατιώτες που κατάφεραν χωρίς εξωτερική βοήθεια να ανοίξουν και πάλι ένα κομμάτι της ρεματιάς.
Η διαδρομή είναι εύκολη, ιδιαίτερα ευχάριστη όλες τις εποχές του χρόνου και από κάθε άποψη εφάμιλλη ανάλογων διαδρομών όπως το μονοπάτι των νερόμυλων του Μυλοποτάμου και η ρεματιά του Καραβά.
Ξεκινάμε από την εκκλησία του Αι Γιάννη του Χαλινωτή, κτισμένη σε σπηλιά,στα βόρεια των Μητάτων. Η παράδοση λέει πως ο Αι Γιάννης χαλίνωσε τα φίδια στο νησί και έτσι δεν είναι επικίνδυνα. Στο ναό υπάρχει εικόνα με τα πόδια του Αγίου περιτριγυρισμένα από φίδια. Ανάλογη παράδοση υπάρχει για τον Όσιο Θεόδωρο και την Αγία Ελέσσα.
Προχωρούμε για λίγο βόρειοανατολικά και στρίβουμε νότια στον πρώτο χωματόδρομο που θα μας οδηγήσει στη Μαύρη Σπηλαία
Σκαλισμένα στο πετρώδες έδαφος άνετα πατήματα θα μας οδηγήσουν στη Μαύρη Σπηλαία στα αριστερά του χωματόδρομου.
Νότια της σπηλιάς κτισμένο στο βράχο, το μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου
Αφήνουμε πίσω μας τη Μαύρη Σπηλαία και επιστρέφουμε στο κεντρικό χωματόδρομο. Το τοπίο ήπια επιβλητικό με την πλούσια βλάστηση να απαλύνει τους τραχείς όγκους των βράχων
Προχωρώντας συνεχώς νότια φτάνουμε σε συρματόπλεγμα που κλείνει το δρόμο.Το ανοίξαμε προσεκτικά, περάσαμε και το ξανακλείσαμε ελπίζοντας ότι έχει τοποθετηθεί εκεί για να προστατεύσει τα περιβόλια στις όχθες της ρεματιάς, από ζώα. Βρίσκουμε μπροστά μας το στενό μονοπάτι που σε μεγάλο μήκος τρέχει παράλληλα ή και επάνω στο παλιό μυλαύλακο.
Στα αριστερά του μονοπατιού αντικρίζουμε τον παλιό νερόμυλο, ο οποίος βρίσκεται σε σχετικά καλή κατάσταση με μέρη του μηχανισμού του να κείτονται στο δάπεδο. Με μια μικρή προσπάθεια ίσως θα είχε ενδιαφέρον να αποκατασταθεί.
Μια σκάλα φτιαγμένη με μεγάλες πέτρες οδηγούσε στα υπερκείμενα περιβόλια, που έχουν πια δασέψει.
Στο ύψος του φαραγγιού του Τσάκωνα και έχοντας απολαύσει την υπέροχη φύση αφήνουμε πίσω μας τη ρεματιά και ανεβαίνουμε προς την άσφαλτο κοντά στη Βρύση των Μητάτων.
