Ο Άγιος Νικόλας στο Μουδάρι

Εύκολη σχετικά πρόσβαση με αυτοκίνητο στις μικρές παραλίες γύρω από το εκκλησάκι του Αι Νικόλα που έχει αναπαλαιωθεί πρόσφατα. Την Πρωτομαγιά ή άλλες γιορτινές μέρες καλές παρέες μαζεύονται με ψησταριές, κρασί και τραγούδι και απολαμβάνουν το ήρεμο και γλυκό τοπίο. Οι σπηλιές στους γύρω βράχους φιλοξενούν κατασκηνωτές το καλοκαίρι. 

Στο Μουδάρι και τη Φαναροσπηλαία με τα απολιθώματα κοχυλιών

Στη βόρεια άκρη του νησιού φώς παρηγοριάς για τους νοσταλγούς του Τσιρίγου στέκει περήφανα το Φανάρι του Καραβά. Το πρωτάκουσα σε ιστορίες που λέγανε οι μεγαλύτεροι για την αγαπημένη μου πρώτη δασκάλα, Φυτιλά τη λέγανε, που όταν πήρε μετάθεση από το σχολείο των Κοντολιανίκων όπου είχε έρθει πρωτοδιόριστη, για κάποιο σχολείο της απέναντι στεριάς, καθόταν κι αγνάντευε το φανάρι από μακριά κι έκλαιγε από νοσταλγία για το νησί.

Ο Φάρος Μουδαρίου, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, πέτρινος και από τους μεγαλύτερους που κτίστηκαν επί Αγγλοκρατίας στον ελληνικό χώρο, έχει ύψος 25 μέτρα και ο μηχανισμός που παλιότερα περιέστρεφε τα κρύσταλλά του στέλνοντας το φώς που άναβε με πετρέλαιο μακριά, είναι αξιόλογο τεχνούργημα.

Καθώς πλησιάζουμε στο φάρο δυτικά του μονοπατιού στον γκρεμό υπάρχει μεγάλη σπηλιά με τρείς μικρές αίθουσες και όμορφους σταλακτίκτες και σταλαγμίτες. Στον προθάλαμο της σπηλιάς εντυπωσιακά θαλάσσια απολιθώματα από όστρακα, μεγάλες πίνες, κοχύλια.

Η είσοδος της σπηλιάς.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

 Τα χρώματα  στην πρώτη εσωτερική αίθουσα της σπηλιάς είναι εντυπωσιακά.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Η ρεματιά του Καραβά

 Αν και διάσημη και πολυφωτογραφισμένη, η ρεματιά του Καραβά εξακολουθεί να μας αρέσει. Ένας εύκολος περίπατος, τουλάχιστον από το Αμυργιαλί* μέχρι την Πορτοκαλιά.  Αν όμως κανείς θελήσει να περπατήσει από το Κεραμάρι ως κάτω την Πλαταία Άμμο, τα πράγματα αλλάζουν.... Πολλά σημεία είναι πολύ δύσβατα, και σίγουρα πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος να βραχεί λίγο ή περισσότερο.... 

* Προτιμώ την ονομασία Αμυργιαλί γιατί έτσι το θυμάμαι να το λέμε παλιότερα. Οι ιστορίες περί μαύρου Γιώργη και Τούρκων αγάδων (εξ ου και Αμήρ Αλί) που διεκδικούσαν το δικαίωμα της prima noctae  με την όμορφη νύφη ή κυνηγούσαν τους ντόπιους για φόρους είναι ίσως  γοητευτικές, αλλά εμένα το τουρκικό όνομα μου φαίνεται λίγο ψεύτικο και τουριστικό

Από το Κεραμάρι ως το Αμυργιαλί χρειάστηκε να περπατήσουμε  μέσα στο νερό . Ευτυχώς υπήρχε τότε ένας ιππότης στην παρέα και κουβάλησε στην πλάτη τους πιο ευαίσθητους στα κρυολογήματα.   Εξ άλλου ο ίδιος είχε νωρίτερα γλιστρήσει και ήταν έτσι κι αλλιώς μούσκεμα!!!

 Κεραμάρι-  Αμυργιαλί, Νοέμβριος 2003.
Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

 Οι γνωστές πάπιες και η διάσημη  μπανανιά στην αρχή του πλακόστρωτου
από το Αμυργιαλί  προς την Πορτοκαλιά.  Για τη γάτα δεν έχω λόγια. Δημόσιες σχέσεις άριστες.
Νοέμβριος 2008. Φωτογραφίες Ρόζα Φατσέα. 

Κάτι που δεν μπορώ να ισχυριστώ για το διάνο που με υποδέχτηκε με πολύ άγριες διαθέσεις φέτος, λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μάλλον κάτι κακό ψυχανεμιζόταν....

Δεκέμβριος 2010. Πορτοκαλιά. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα