Αναφυσοί στα Κύθηρα

Όταν πνέουν ισχυροί άνεμοι και η θάλασσα φουσκώνει αγριεμένη, το νερό ορμά με πίεση μέσα στις θαλασσινές σπηλιές και κάνει εντυπωσιακή έξοδο σαν πίδακας, από ανοίγματα στα βράχια της ακτής. Έτσι γεννιέται αυτό που στα Κύθηρα ονομάζουμε αναφυσό.

Ο Αναφυσός στον Αβλέμονα. 

Αβλέμονας. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Αγία Πατρικία. Μάρτιος 2012.
Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Σκυδία. Φεβρουάριος 2012. Φωτογραφία Τάκης Π.

Στη Σκυδία ο μεγαλύτερος αναφυσός στο νησί (βλ. ανάρτηση). Στον Αβλέμονα και στην Αγία Πατρικία δύο μικρότεροι αλλά πάντα θεαματικοί πίδακες, ο πρώτος με το σιρόκο και ο δεύτερος με γραίγο.

Αναφυσός στη Σκυδία

Κύθηρα, Φεβρουάριος 2012.
Φωτογραφίες Σ. Φατσέα, Τάκης Π.

Μεγαλοπρεπής και  εντυπωσιακός  ο πίδακας νερού που πετάγεται  από μεγάλη θαλασσινή σπηλιά στα βράχια ανάμεσα Φελλωτή και Μελιδόνι. Αγροτικοί δρόμοι που ανοίχτηκαν σχετικά πρόσφατα κάνουν την πρόσβαση εύκολη (μόνο με 4χ4). Με τον κατάλληλο καιρό το θέαμα είναι υπέροχο. Απολαύστε το!

Από την Παναγία την Ορφανή στο Καλάμι

Μια υπέροχη διαδρομή που  ξανακάναμε φέτος καλύτερα εξοπλισμένοι και με την καθοδήγηση έμπειρου ορειβάτη που με την ευκαιρία "αρμάτωσε" το φαράγγι, σε αρκετά σημεία. Για απαιτητικούς και ανθεκτικούς φυσιολάτρες. Τέσσερεις με πέντε ώρες ανάλογα με τις στάσεις και την αντοχή του καθενός. Εκπληκτικά κατεβάσματα, υπέροχη θέα, απίθανη κατάληξη στο πανέμορφο Καλάμι για κολύμπι. 

Το πετρόκτιστο γεφυράκι λίγο πριν την Παναγία φαντάζει επιβλητικό  όταν το κοιτάς από κάτω. 

Το "αρμάτωμα" 

Παναγία Ορφανή, από το φαράγγι. 

Για όποιον δεν ήθελε να βραχεί ο ακούραστος Διονύσης μας έφτιαξε και περάσματα με κοτρώνες

Όχι,όχι δεν του λένε να πέσει.
Αλλά οι βάθρες παραήταν βαθιές και μας έκοψαν το δρόμο!!!

        Η μικρή παραλία Καλάμι γοητευτική όσο ποτέ στα τέλη Σεπτεμβρίου. Έρημη!!!

Ο Άγιος Νικόλας στο Μουδάρι

Εύκολη σχετικά πρόσβαση με αυτοκίνητο στις μικρές παραλίες γύρω από το εκκλησάκι του Αι Νικόλα που έχει αναπαλαιωθεί πρόσφατα. Την Πρωτομαγιά ή άλλες γιορτινές μέρες καλές παρέες μαζεύονται με ψησταριές, κρασί και τραγούδι και απολαμβάνουν το ήρεμο και γλυκό τοπίο. Οι σπηλιές στους γύρω βράχους φιλοξενούν κατασκηνωτές το καλοκαίρι. 

Στο Μουδάρι και τη Φαναροσπηλαία με τα απολιθώματα κοχυλιών

Στη βόρεια άκρη του νησιού φώς παρηγοριάς για τους νοσταλγούς του Τσιρίγου στέκει περήφανα το Φανάρι του Καραβά. Το πρωτάκουσα σε ιστορίες που λέγανε οι μεγαλύτεροι για την αγαπημένη μου πρώτη δασκάλα, Φυτιλά τη λέγανε, που όταν πήρε μετάθεση από το σχολείο των Κοντολιανίκων όπου είχε έρθει πρωτοδιόριστη, για κάποιο σχολείο της απέναντι στεριάς, καθόταν κι αγνάντευε το φανάρι από μακριά κι έκλαιγε από νοσταλγία για το νησί.

Ο Φάρος Μουδαρίου, όπως είναι η επίσημη ονομασία του, πέτρινος και από τους μεγαλύτερους που κτίστηκαν επί Αγγλοκρατίας στον ελληνικό χώρο, έχει ύψος 25 μέτρα και ο μηχανισμός που παλιότερα περιέστρεφε τα κρύσταλλά του στέλνοντας το φώς που άναβε με πετρέλαιο μακριά, είναι αξιόλογο τεχνούργημα.

Καθώς πλησιάζουμε στο φάρο δυτικά του μονοπατιού στον γκρεμό υπάρχει μεγάλη σπηλιά με τρείς μικρές αίθουσες και όμορφους σταλακτίκτες και σταλαγμίτες. Στον προθάλαμο της σπηλιάς εντυπωσιακά θαλάσσια απολιθώματα από όστρακα, μεγάλες πίνες, κοχύλια.

Η είσοδος της σπηλιάς.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

 Τα χρώματα  στην πρώτη εσωτερική αίθουσα της σπηλιάς είναι εντυπωσιακά.
Απρίλιος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

Ο Άγιος Ηλίας και το Μυστηριώδες Τείχος στο Κουτσοκέφαλο

Από τη διασταύρωση όπου βρίσκεται το μνημείο του Κολοκοτρώνη πήραμε τον χωματόδρομο, που διασταυρώνεται με τον παλιό δρόμο του Διακοφτιού, αριστερά προς Κουτσοκέφαλο. Ο δρόμος που παλιότερα είχε καλή βατότητα για αυτοκίνητο είναι τώρα γεμάτος νερογλύματα αφού η πρόσφατη μεγάλη φωτιά αποψίλωσε το έδαφος και τίποτα δεν συγκρατεί το νερό πια. Ο χωματόδρομος που ψηλότερα είναι καλύτερος φτάνει κοντά στους πρόποδες του βουνού. Εμείς προτιμήσαμε να περπατήσουμε όλη τη διαδρομή ( 2,5 ώρες περίπου).

Η ξερολιθιά του παλιού δρόμου του Διακοφτιού 

Το παλιό φουρνόσπιτο.

Λίγο πριν φτάσουμε στην κορυφή, στη δυτική πλευρά υπάρχει παλιό εκκλησάκι του Αγίου Ηλία. Στην ανατολική πλευρά και προς στα νότια του οροπεδίου που υπάρχει εκεί, κάποιοι ξεκίνησαν να χτίζουν μεγάλο οχυρωματικό τείχος σε αδιευκρίνιστο χρόνο. Υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με αίτημα των κατοίκων προς την ενετική διοίκηση για οχύρωση της περιοχής μετά την καταστροφή της καστροπολιτείας της Παληόχωρας. Τι να έγινε άραγε; Ίσως η Γαληνοτάτη ανταποκρίθηκε το τείχος ξεκίνησε και για άγνωστους λόγους σταμάτησε. Τα απομεινάρια του στέκουν ακόμα μάρτυρες ενός παρελθόντος που δεν  γνωρίζουμε.... Η θέα από την κορυφή του βουνού είναι υπέροχη. Η περιοχή είναι γεμάτη με σπάνια είδη της Κυθηραϊκής χλωρίδας και η διαδρομή ιδιαίτερα την άνοιξη που όλα είναι ανθισμένα αξίζει τον κόπο.  

Στεφάνη από το δοχείο παλιάς γερμανικής νάρκης

Στην πλαγιά του βουνού το μονοπάτι έχει κλείσει εντελώς σε πολλά σημεία και αρκετές φορές χρειάστηκε να προχωρήσουμε μέσα από πυκνά πρινερά με αρκετή δυσκολία.

Το μεγάλο τείχος στην ανατολική πλαγιά του Κουτσοκέφαλου

Φυσική οχύρωση στα δυτικά της πλαγιάς.

Ο 'Αγιος Ηλίας. Στο βάθος το αεροδρόμιο.

Το τέμπλο της εκκλησίας από πελεκητό πωρόλιθο 

Παράξενο σχέδιο στο θολωτό ταβάνι του οικήματος πλάι στην εκκλησία

Κάποιο πουλί έφτιαξε τη φωλιά του στην κόγχη δίπλα στην πόρτα της εκκλησίας.
Και κάποιος ευαίσθητος επισκέπτης άφησε μέσα το κουτάκι αναψυκτικού που ήπιε..... 

Περήφανος στη ζωή και στο θάνατο ο μέγας πρωταγωνιστής