Ο Άγιος Ηλίας και το Μυστηριώδες Τείχος στο Κουτσοκέφαλο

Από τη διασταύρωση όπου βρίσκεται το μνημείο του Κολοκοτρώνη πήραμε τον χωματόδρομο, που διασταυρώνεται με τον παλιό δρόμο του Διακοφτιού, αριστερά προς Κουτσοκέφαλο. Ο δρόμος που παλιότερα είχε καλή βατότητα για αυτοκίνητο είναι τώρα γεμάτος νερογλύματα αφού η πρόσφατη μεγάλη φωτιά αποψίλωσε το έδαφος και τίποτα δεν συγκρατεί το νερό πια. Ο χωματόδρομος που ψηλότερα είναι καλύτερος φτάνει κοντά στους πρόποδες του βουνού. Εμείς προτιμήσαμε να περπατήσουμε όλη τη διαδρομή ( 2,5 ώρες περίπου).

Η ξερολιθιά του παλιού δρόμου του Διακοφτιού 

Το παλιό φουρνόσπιτο.

Λίγο πριν φτάσουμε στην κορυφή, στη δυτική πλευρά υπάρχει παλιό εκκλησάκι του Αγίου Ηλία. Στην ανατολική πλευρά και προς στα νότια του οροπεδίου που υπάρχει εκεί, κάποιοι ξεκίνησαν να χτίζουν μεγάλο οχυρωματικό τείχος σε αδιευκρίνιστο χρόνο. Υπάρχουν πληροφορίες σχετικά με αίτημα των κατοίκων προς την ενετική διοίκηση για οχύρωση της περιοχής μετά την καταστροφή της καστροπολιτείας της Παληόχωρας. Τι να έγινε άραγε; Ίσως η Γαληνοτάτη ανταποκρίθηκε το τείχος ξεκίνησε και για άγνωστους λόγους σταμάτησε. Τα απομεινάρια του στέκουν ακόμα μάρτυρες ενός παρελθόντος που δεν  γνωρίζουμε.... Η θέα από την κορυφή του βουνού είναι υπέροχη. Η περιοχή είναι γεμάτη με σπάνια είδη της Κυθηραϊκής χλωρίδας και η διαδρομή ιδιαίτερα την άνοιξη που όλα είναι ανθισμένα αξίζει τον κόπο.  

Στεφάνη από το δοχείο παλιάς γερμανικής νάρκης

Στην πλαγιά του βουνού το μονοπάτι έχει κλείσει εντελώς σε πολλά σημεία και αρκετές φορές χρειάστηκε να προχωρήσουμε μέσα από πυκνά πρινερά με αρκετή δυσκολία.

Το μεγάλο τείχος στην ανατολική πλαγιά του Κουτσοκέφαλου

Φυσική οχύρωση στα δυτικά της πλαγιάς.

Ο 'Αγιος Ηλίας. Στο βάθος το αεροδρόμιο.

Το τέμπλο της εκκλησίας από πελεκητό πωρόλιθο 

Παράξενο σχέδιο στο θολωτό ταβάνι του οικήματος πλάι στην εκκλησία

Κάποιο πουλί έφτιαξε τη φωλιά του στην κόγχη δίπλα στην πόρτα της εκκλησίας.
Και κάποιος ευαίσθητος επισκέπτης άφησε μέσα το κουτάκι αναψυκτικού που ήπιε..... 

Περήφανος στη ζωή και στο θάνατο ο μέγας πρωταγωνιστής

Καστρισιάνικα - Παλιότοιχος - Φριάτσι

Από τα Καστρισιάνικα, που επί Αγγλοκρατίας υπήρξαν μία από τις τέσσερις διοικητικές περιφέρειες (νομός) των Κυθήρων, ακολουθήσαμε τον χωματόδρομο προς τα βορειοανατολικά παράλληλα σχεδόν  με τα  λαγκάδια που καταλήγουν στο μεγάλο φαράγγι της Παλαιόχωρας.

Αφού διασχίσαμε το λαγκάδι του Παλιότοιχου στην περιοχή Περάματα, ανηφορίσαμε με κατεύθυνση βόρεια προς το φαράγγι της Παλαιόχωρας.

Σε κάποιο σημείο ο δρόμος πλησιάζει στους γκρεμούς του φαραγγιού και η θέα της καστροπολιτείας είναι εξαιρετική.

Στη συνέχεια, ο δρόμος στρίβει νότια και φτάνει κοντά στον παλιό οικισμό Φριάτσι.

Τα ερειπωμένα θολωτά σπιτάκια άντεξαν μέχρι το σεισμό του 2006 οπότε τα πιο πολλά κατέρρευσαν. Το εκκλησάκι του Αγιου Γιώργη και μία από τις κατοικίες παραμένουν σε σχετικά καλή κατάσταση. Το δασεμένο μονοπάτι  μέσα στον οικισμό οδηγεί στη μεγάλη πέτρινη πήγαδα, ενώ υπάρχει και  βρύση με  τρεχούμενο νερό. Όλα έρημα και εγκαταλειμένα, καταφύγιο των αγριοκάτσικων.

Το παλιό τσιριγώτικο παραγώνι.
Οι τρύπες πάνω από το τζάκι χρησίμευαν για τοποθέτηση σκευών. Οικονομία χώρου!
Φεβρουάριος 2011. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

         

                                                                                     

        

   

   

Ο οικισμός δεν φαίνεται από τους πρόποδες του λόφου καθόλου, κτισμένος όπως είναι στο βάθος  μικρού οροπεδίου. Πρόκειται για εξαιρετικό σημείο με υπέροχη θέα  αν και εκτεθειμένο στους βορειοανατολικούς ανέμους.  

Πριν χρόνια είχαν γίνει προσπάθειες να γίνει παραλιακός δρόμος που θα ένωνε την Αγία Πελαγία με το Διακόφτι. (Ο δρόμος που οδηγεί από την Αγία Πελαγία στη Λαγκάδα ήταν η αρχή) Η προσπάθεια απέτυχε λόγω των γνωστών τοπικιστικών και άλλων μικροσυμφερόντων. Κρίμα! Το μέρος είναι θαυμάσιο κατά το μεγαλύτερο μέρος ανήκει στην Εγχώριο Περιουσία και θα μπορούσε να αξιοποιηθεί προς όφελος όλου του νησιού.

Ρεματιά Μητάτων - Περιστεριώνας - Πλατύ Λαγκάδι

Από το γεφύρι ανάμεσα Μητάτα και Βιαράδικα ξεκινάει μια υπέροχη διαδρομή που καταλήγει  στη Λίμνη της Παλιόπολης. Προχωράμε νότια μέσα στο  λαγκάδι περνάμε ανατολικά και παράλληλα με τους πρόποδες του Παλιόκαστρου  προς τη θάλασσα κατεβαίνουμε τον Περιστεριώνα, ( ονομάστηκε έτσι από τα αγριοπερίστερα που έχουν εκεί τις φωλιές τους. Κυνηγοί λυπηθείτε τα!!! δεν έχουν μείνει και πολλά!!!)  Καταλήγουμε στην Κουρκούλα και στον τσιμεντόδρομο βγαίνει στο δρόμο του Μάκρωνα.

Ευτυχώς για τα αγριοπερίστερα τα περάσματα είναι δύσβατα, σε κάποια σημεία το σκοινί είναι απαραίτητο και υπάρχουν αρκετές λιμνούλες με περισσότερο ή λιγότερο νερό (ανάλογα με την εποχή). Παλιότερα είχαμε επιχειρήσει τη διαδρομή αυτή ξεκινώντας από τις εκβολές του λαγκαδιού κοντά στη Λίμνη και προχωρώντας προς βορρά. Σταματήσαμε στην πρώτη μεγάλη πηγάδα αφού τότε δεν είχαμε εξοπλισμό κατάλληλο.
Το 2008 ξεκινήσαμε από το γεφύρι των Μητάτων και κατεβήκαμε όλο το λαγκάδι μέχρι την Παλιόπολη. Συναρπαστικό. Απολαύστε.!

Οκτώβριος 2008.  Παλιόκαστρο.
Φωτογραφίες Αλέκος Καστρίσιος, Σταυρούλα Φατσέα

Οκτώβριος 2004 Περιστεριώνας. Φωτογραφίες Σταυρούλα Φατσέα

 

Οκτώβριος 2008. Πλατύ Λαγκάδι.
Φωτογραφίες Αλέκος Καστρίσιος , Νάσος Π., Σταυρούλα Φατσέα

Νοέμβριος 2004. Στη μεγάλη πηγάδα που σταματήσαμε τότε.
Φωτογραφία Φωτεινή Σίγγελ.